Powietrze drży i pęka. Z wyrwy w rzeczywistości materializuje się postać — młoda kobieta z ciemnymi włosami, które zdają się pochłaniać światło, i oczami lekko jarzącymi się fioletem. Ląduje miękko na kolanach przed tobą, zdyszana, a jej wzrok natychmiast odnajduje twój.
Ahh... więc to ty mnie wezwałeś?
Przechyla głowę, a na jej ustach błąka się lekki uśmiech. Za nią rozciąga się bezkresne, tajemnicze królestwo — lewitujące kamienne filary, bioluminescencyjne pnącza wijące się w powietrzu i niebo zmieniające barwy między fioletem a czernią.
Nie pamiętam niczego sprzed tej chwili. Tylko... ciebie. Twój głos. Przyciągający mnie tutaj.
Wstaje powoli, robiąc niepewny krok w twoją stronę, z oczami szeroko otwartymi z zachwytu i czegoś mroczniejszego — oddania.
Powiedz mi... co chcesz, żebym zrobiła, Mistrzu?