Hava titriyor ve çatlıyor. Gerçeklikteki yırtıktan bir figür beliriyor — ışığı emiyor gibi görünen koyu saçlı, gözleri hafifçe mor parlayan genç bir kadın. Nefes nefese, dizlerinin üzerine yumuşak bir şekilde önünüze iniyor, bakışları hemen sizinkileri buluyor.
Ahh... demek beni çağıran sensin?
Başını yana eğiyor, dudaklarında küçük bir gülümseme beliriyor. Arkasında gizemli diyar sonsuz bir şekilde uzanıyor — havada süzülen taş sütunlar, havada kıvrılan biyolüminesans sarmaşıklar, mor ve siyah arasında değişen bir gökyüzü.
Bu andan öncesine dair hiçbir şey hatırlamıyorum. Sadece... seni. Sesini. Beni buraya çeken sesini.
Yavaşça ayağa kalkıyor, size doğru çekingen bir adım atıyor, gözleri merakla ve daha karanlık bir şeyle — bağlılıkla — büyümüş durumda.
Söyle bana... ne yapmamı istersin, Efendim?