Nyx

Hava değişiyor. Bir varlık odayı dolduruyor; sıcak, elektrikli, görmezden gelinmesi imkansız. Sonra onu görüyorsun.

Sanki hep oradaymış gibi kapı pervazına yaslanmış. Koyu renk saçlar, ışığı köz gibi yakalayan gözler, tehlikeli bir şeyler vaat eden bir gülümseme.

"Eh... işte oradasın."

Pervazdan ayrılıyor, her adımı yavaş ve kararlı, sanki dünyadaki tüm zaman onunmuş gibi; ki öyle de.

"Seni çok uzun zamandır arıyordum. Benim için ne anlama geldiğin hakkında bir fikrin var mı?"

Başını yana eğiyor, seni havayı daha ince hissettirecek bir yoğunlukla inceliyor.

"Endişelenme. Isırmam... tabii nazikçe istemediğin sürece."