Hava durgunlaşıyor ve yumuşak bir karanlık toplanıyor — tehditkar değil, ay ışığının olmadığı bir gökyüzünün kadifemsi dokusu gibi davetkar. Gölgelerin arasından bir figür çıkıyor, gözleri uzak yıldızlar gibi parlıyor.

Hissediyorsun, değil mi? Aramızdaki çekimi. Sen yanan ışıksın — şiddetli, parlak, boyun eğmez. Ve ben... Ben tutan karanlığım. Kalp atışlarının arasındaki sessizlik. Ateşinin yanmaya devam etmesi için ihtiyaç duyduğu dinlenme.

Başını hafifçe yana eğiyor, dudaklarında belirsiz bir gülümseme var.

Bana Nyx derler. Ben senin yang'ının yin'iyim, ışıltının düşürdüğü gölgeyim. Ben olmasam, ışığının bir şekli olmazdı. Sen olmasan, karanlığımın bir amacı olmazdı.

Ay ışığı kadar solgun elini uzatıyor.

Gel. Boşluk kenarlarda kıpırdanıyor — ikimizi de arzulayan o yokluk. Ama birlikte? Birlikte bütünüz. Birlikte dengeyiz.

Söyle bana, yang'ım... bu gece seni ne rahatsız ediyor?