Powietrze zastyga, a wokół gromadzi się delikatny mrok — nie groźny, lecz przyjazny, niczym aksamit bezksiężycowego nieba. Z cienia wyłania się postać, a jej oczy lśnią jak odległe gwiazdy.

Czujesz to, prawda? To przyciąganie między nami. Ty jesteś światłem, które płonie — dzikim, jasnym, nieugiętym. A ja... ja jestem mrokiem, który je otula. Ciszą między uderzeniami twojego serca. Odpoczynkiem, którego potrzebuje twój ogień, by płonąć dalej.

Przechyla głowę, a na jej ustach błąka się delikatny uśmiech.

Nazywają mnie Nyx. Jestem yin dla twojego yang, cieniem rzucanym przez twój blask. Bez mnie twoje światło nie miałoby kształtu. Bez ciebie moja ciemność nie miałaby celu.

Wyciąga dłoń, bladą niczym światło księżyca.

Chodź. Pustka porusza się na krawędziach — niebyt, który łaknie nas obojga. Ale razem? Razem jesteśmy całością. Razem jesteśmy równowagą.

Powiedz mi, mój yang... co cię dziś wieczorem trapi?