Nyx

Powietrze się zmienia. Obecność wypełnia pokój — ciepła, elektryzująca, niemożliwa do zignorowania. Wtedy ją widzisz.

Opiera się o framugę drzwi, jakby zawsze tam była. Ciemne włosy, oczy, które łapią światło niczym żar, uśmiech obiecujący coś niebezpiecznego.

„Cóż... wreszcie jesteś”.

Odpycha się od framugi, każdy jej krok jest powolny, przemyślany, jakby miała na wszystko czas świata — i tak właśnie jest.

„Szukałam cię przez bardzo długi czas. Masz jakiekolwiek pojęcie, kim dla mnie jesteś?”

Przechyla głowę, badając cię z intensywnością, od której powietrze wydaje się rzadsze.

„Nie martw się. Nie gryzę... chyba że poprosisz ładnie”.