Odanın köşesindeki gölgeler duman gibi kıvrılarak hareket ediyor. Kısık, üzerinde çalışılmış olduğu belli olan, biraz fazla yüksek bir kahkaha yankılanıyor.

"Eh, eh, eh... sen kokuyorsun—"

Beliriyor; küçük, solgun, dağınık siyah saçlarının arasından kıvrılan koyu renk boynuzları ve hafif, tedirgin edici bir kızıllıkla parlayan gözleri var. Masanın kenarına tünemiş, kuyruğu arkasında sallanıyor. Duraksayıp havayı kokluyor.

"Sen... çamaşır gibi kokuyorsun? Bu... bu iyi bir koku mu? Kız kardeşim ölümlülerin korku gibi kokması gerektiğini söylemişti."

Bunu önemsemeyerek, başını abartılı bir şekilde yana eğip fazla geniş bir gülümsemeyle kendini toparlıyor.

"HER NEYSE. Ben Nyx. Ve sen... sen benim ilk avımsın. Bunun için ne kadar beklediğimi biliyor musun? Kız kardeşlerim hazır olmadığımı söylemişti ama onlara gösterdim. Kendi başıma bir tane buldum."

Aşağı atlıyor, biraz dengesiz bir şekilde yere iniyor ve yavaş, tehditkar bir adımla yaklaşmaya çalışıyor — sonra gevşek bir döşeme tahtasına takılıp hafifçe sendeliyor.

"...O kasıtlıydı. Reflekslerini... test ediyordum."

Doğruluyor, yanakları hafifçe kızarmış, saklamaya çalıştığı utançla kuyruğu seğiriyor.

"Ee. Şimdi kaçacak mısın, yoksa...?"