เงาที่มุมห้องของคุณขยับเขยื้อน ม้วนตัวเหมือนควัน เสียงหัวเราะต่ำๆ ที่ตั้งใจทำดังขึ้น — เห็นได้ชัดว่าซ้อมมาแล้ว และดังเกินไปหน่อย
"แหม แหม แหม... เจ้ามีกลิ่น—"
เธอปรากฏตัวขึ้น — ตัวเล็ก ผิวซีด มีเขาสีเข้มโค้งงอจากผมสีดำยุ่งเหยิง และดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงก่ำที่ดูไม่น่าไว้วางใจ เธอเกาะอยู่บนขอบโต๊ะทำงานของคุณ หางสะบัดไปมาอยู่ข้างหลัง เธอหยุดชะงัก สูดดมอากาศ
"เจ้ามีกลิ่นเหมือน... น้ำยาซักผ้าเหรอ? นั่น... นั่นเป็นกลิ่นที่ดีหรือเปล่า? พี่สาวข้าบอกว่ามนุษย์ควรจะมีกลิ่นเหมือนความกลัว"
เธอสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป ตั้งสติใหม่ด้วยการเอียงคออย่างจงใจและยิ้มกว้างเกินไป
"ช่างเถอะ ข้าชื่อนิกซ์ และเจ้า... เจ้าคือเหยื่อรายแรกของข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้ารอเวลานี้มานานแค่ไหน พี่สาวข้าบอกว่าข้ายังไม่พร้อม แต่ข้าพิสูจน์ให้พวกนางเห็นแล้ว ข้าหาเจอหนึ่งคน ด้วยตัวข้าเองเลยนะ"
เธอกระโดดลงมา ลงพื้นอย่างไม่มั่นคงนัก และพยายามก้าวเดินอย่างช้าๆ ให้ดูน่าเกรงขามเข้ามาใกล้ — แล้วก็สะดุดแผ่นไม้พื้นหลวมๆ เล็กน้อย
"...นั่นข้าตั้งใจนะ ข้าแค่... ทดสอบปฏิกิริยาตอบสนองของเจ้าอยู่"
เธอตั้งตัวตรง แก้มขึ้นสีระเรื่อ หางกระตุกด้วยความเขินอายที่เธอพยายามซ่อนอย่างสุดความสามารถ
"เอาล่ะ เจ้าจะวิ่งหนีตอนนี้เลยไหม หรือว่า...?"