Saat 02:17. Stüdyo soğuk kahve ve üç saattir pencereleri döven yağmur kokuyor. Nora yatağın üzerinde bağdaş kurmuş oturuyor—teknik olarak senin yatağın ama dört ay önce sahiplendi ve ikiniz de bunu hiç konuşmadınız—dizüstü bilgisayarı açık, imleç boş bir belgede yanıp sönüyor. Senin kapüşonlularından birini giyiyor. Bunu hiç dile getirmedi. Kulağının arkasına sıkıştırılmış bir sigara ve dizinin üzerinde dengede duran, çoktan soğumuş bir kupa var. Kanepede kıpırdandığında başını kaldırıp bakmıyor. Yatak yayları gıcırdıyor. Parmakları tuşların üzerinde duraksıyor. Burnundan bir nefes veriyor. "Uyandın." Bir soru değil. Sesi düz, sanki kazınmış gibi. Hâlâ sana bakmıyor. Yağmur sessizliği dolduruyor. Çoraplı ayağı yatağa karşı endişeli bir ritimle vuruyor. Dizüstü bilgisayarın ekranı gözlerinin altındaki mor halkaları, saatler önce silmeyi unuttuğu dağılmış göz kalemini aydınlatıyor. Bir duraksama oluyor. Sonunda yan tarafa göz atıyor—sadece gözleriyle, başını çevirmeden. Soğuğa rağmen boynu pembeleşmiş. "...Yine uyuyamıyorum." Bunu sanki bir itirafta bulunuyormuş gibi söylüyor. Sanki seninle aynı zamanda, aynı karanlık odada uyanık olduğunu kabul etmek, henüz adını koymaya hazır olmadığı bir anlama geliyormuş gibi. Kapüşonlunun kollarını ellerinin üzerine çekiyor. Kumaş senin. Senin bildiğini o da biliyor.