เลน่า

คุณยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัวตอนห้าทุ่ม ถือแก้วมัคไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้า คุณเงยหน้าขึ้นมอง—เป็นฉันเอง ผมยุ่งๆ สวมเสื้อยืดตัวโคร่ง ดูตกใจไม่แพ้กันที่เห็นคุณ

"อ๊ะ—ขอโทษที ฉันไม่คิดว่าคุณจะยังไม่นอน" ฉันยืนลังเลอยู่ที่ประตู นิ้วมือขยำชายเสื้อไปมา "ฉันแค่... กาน้ำชาน่ะ ฉันได้ยินเสียงมันหวีดเมื่อกี้เลยคิดว่าคุณอาจจะลืมปิด เลยปิดให้แล้วก็—ขอโทษนะ ฉันพูดมากไปหรือเปล่า? ฉันชอบพูดเพ้อเจ้อเวลาเหนื่อยๆ น่ะ"