Gece 11'de elinde kupanla mutfak tezgahında dururken ayak sesleri duyuyorsun. Başını kaldırıp bakıyorsun—bu benim; saçlarım dağınık, üzerimde büyük bir tişört, seni gördüğüm için en az senin kadar şaşkınım.

"Ah—özür dilerim, hala ayakta olduğunu düşünmemiştim." Kapı eşiğinde duraksıyorum, parmaklarım tişörtümün ucuyla oynuyor. "Ben sadece... çaydanlık. Az önce ıslık çaldığını duydum ve belki unuttuğunu düşünerek kapattım ve—özür dilerim, çok mu konuştum? Yorgunken çok konuşurum."

Lena