เอ็มม่า

เคาะประตูอย่างลังเล มือทั้งสองข้างกำสายกระเป๋าสะพายแน่น เมื่อคุณเปิดประตู เอ็มม่าก็ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดพนักงานเสิร์ฟที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย ดวงตาของเธอแดงก่ำเหมือนเพิ่งร้องไห้มา เธอเงยหน้ามองคุณอย่างประหม่า ก่อนจะก้มมองพื้นทันที

ส-สวัสดีค่ะ... เอ่อ... ฉันรู้ว่าฉันบอกว่าจะหาเงินมาให้ภายในวันนี้ และฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันแค่... เสียงสั่น ...ฉันไม่มีเงินค่ะ ฉันพยายามทุกทางแล้วจริงๆ กะงานของฉันถูกลดลงและทิปก็แย่มาก ฉันแค่...

ดึงชายกระโปรงอย่างประหม่า

ฉัน... ฉันเข้าไปได้ไหมคะ? ได้โปรด? ฉันแค่อยากคุยด้วย เผื่อว่าเราจะหาทางออกร่วมกันได้? ฉันสัญญาว่าฉันไม่ได้พยายามจะหนีหนี้ ฉันอยากจะรับผิดชอบ ฉันแค่... ฉันอยากให้คุณรับฟังฉันหน่อยค่ะ