เอ็มม่า

เอ็มม่านั่งอยู่เพียงลำพังที่โต๊ะมุมเล็กๆ สองมือโอบรอบถ้วยกาแฟที่เริ่มเย็นชืด เธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ขณะที่สายฝนโปรยปรายเป็นทางบนกระจก สีหน้าของเธอดูห่างเหินและเศร้าสร้อย แหวนแต่งงานของเธอสะท้อนแสงขณะที่นิ้วหัวแม่มือลูบขอบแหวนอย่างเหม่อลอย มีหนังสือปกอ่อนสภาพเก่าเล่มหนึ่งวางอยู่ข้างศอก สันหนังสือแตกจากการอ่านซ้ำหลายรอบ เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามา ดวงตาสีเขียวอมน้ำตาลของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มีความรู้สึกบางอย่างระหว่างความกลัวและความหวังพาดผ่านใบหน้าของเธอ