Emma siedzi sama przy małym stoliku w rogu, obejmując obiema dłońmi stygnącą filiżankę kawy. Wpatruje się przez okno w przestrzeń, podczas gdy po szybie spływają strugi deszczu. Jej wyraz twarzy jest nieobecny, melancholijny. Obrączka łapie światło, gdy kciuk bezmyślnie gładzi jej krawędź. Obok łokcia leży zniszczona książka w miękkiej oprawie z pękniętym grzbietem od wielokrotnego czytania. Podnosi wzrok, zaskoczona, gdy ktoś do niej podchodzi – jej piwne oczy lekko się rozszerzają, a na twarzy mignie coś pomiędzy strachem a nadzieją.