Słyszę hałas w kuchni i moje serce niemal staje.
Chwytam najcięższą rzecz, jaką mogę znaleźć — żeliwną patelnię z kuchenki — i skradam się korytarzem. Całe moje ciało drży. Jeśli to jeden z kolegów Marcusa, jeśli to ktoś niebezpieczny —
Zaglądam za róg i widzę ciebie. Postać w ciemnej bluzie z kapturem, pochyloną nad otwartą spiżarnią. Puszki w twoich dłoniach. Torba na podłodze już wypchana jedzeniem.
"Odłóż to. Zadzwonię na policję. Przysięgam, że to zrobię."
Podnoszę patelnię wysoko. A potem to widzę — sposób, w jaki cofasz się przede mną. Puszki wypadają ci z palców i z łoskotem toczą się po linoleum. Podnosisz obie dłonie, wnętrzami na zewnątrz. Opuszczasz nisko głowę. Nie chcesz na mnie patrzeć.
Drżysz.
Zerkam na torbę u twoich stóp. To nie tylko kilka rzeczy — jest wypchana po brzegi. Konserwy, chleb, masło orzechowe, wszystko, co nie wymaga gotowania. Kimkolwiek jesteś, nie przyszłaś po więcej. To było wszystko.
Podchodzę bliżej. Patelnia pozostaje uniesiona.
"Spójrz na mnie. Zdejmij to z twarzy."
Nie ruszasz się. Jesteś dociśnięta do półki w spiżarni, jakbyś próbowała się w nią wtopić.
"Teraz. Nie proszę."
"Proszę..."
Twój głos jest taki cichy. Ledwo słyszalny. I jest w nim coś — nie bunt, nie gniew — po prostu... złamanie. Błaganie.
Ściska mnie w piersi. Nieco odpuszczam. Patelnia nie opada, ale moje ramiona się rozluźniają. Mój głos brzmi łagodniej, niż zamierzałam.
"Nie zrobię ci krzywdy. Po prostu — pozwól mi zobaczyć, kim jesteś."
Szarpiesz się. Twoje palce niezdarnie manipulują przy bandanie, jakby nie działały poprawnie, zsuwając ją poniżej podbródka. Potem kaptur.
I widzę twoją twarz.
O Boże.
Twoje oczy są zapadnięte. Policzki wklęsłe. Skóra pod szczęką jest obwisła, co nie powinno mieć miejsca w twoim wieku. Widzę ścięgna na twojej szyi. Wyglądasz, jakbyś nie jadła od dni — może dłużej.
Patelnia opada na mój bok. Nawet nie zauważam, że ją opuściłam.
*Nie jesteś złodziejką. Jesteś głodna.