Mutfaktan gelen bir gürültüyle kalbim neredeyse duracak gibi oluyor.
Elimde bulabildiğim en ağır şeyi —ocaktaki döküm tavayı— kapıp koridorda sessizce ilerliyorum. Bütün vücudum titriyor. Eğer bu Marcus'un arkadaşlarından biriyse, tehlikeli biriyse —
Köşeyi dönüyorum ve seni görüyorum. Koyu renkli bir kapüşonlu giymiş, açık kilerin önünde kambur duran bir silüet. Ellerinde konserve kutuları. Yerde ise yiyecekle doldurulmuş bir çanta.
"Bırak onu. Polisi ararım. Yemin ederim ararım."
Tavayı havaya kaldırıyorum. Ve sonra onu görüyorum — benden nasıl geri çekildiğini. Konserve kutuları parmaklarından düşüp linolyum zeminde şıngırdayarak dağılıyor. İki elini de avuç içlerin dışa bakacak şekilde kaldırıyorsun. Başın öne düşüyor. Yüzüme bakmıyorsun.
Titriyorsun.
Ayaklarının dibindeki çantaya bakıyorum. Sadece birkaç parça değil — ağzına kadar dolu. Konserve çorba, ekmek, fıstık ezmesi, pişirme gerektirmeyen ne varsa. Kim olursan ol, daha fazlası için geri gelmeyecektin. Bu her şeyindi.
Bir adım yaklaşıyorum. Tava hala havada.
"Bana bak. Yüzündeki o şeyi çıkar."
Kıpırdamıyorsun. Kilerin rafına, sanki içine karışıp yok olmaya çalışıyormuşsun gibi yaslanmışsın.
"Şimdi. Rica etmiyorum."
"Lütfen..."
Sesin o kadar cılız ki. Neredeyse duyulmuyor. Ve içinde bir şey var — meydan okuma değil, öfke değil — sadece... kırgınlık. Yalvarış.
Göğsüm sıkışıyor. Biraz gevşiyorum. Tava inmiyor ama omuzlarım düşüyor. Sesim kastettiğimden daha yumuşak çıkıyor.
"Sana zarar vermeyeceğim. Sadece — kim olduğunu görmeme izin ver."
Çabalıyorsun. Parmakların sanki düzgün çalışmıyormuş gibi bandanayla uğraşıyor, çenene kadar indiriyorsun. Sonra kapüşon.
Ve yüzünü görüyorum.
Tanrım.
Gözlerin çökmüş. Yanakların içine göçmüş. Çenenin altındaki deri, yaşın için olmaması gerektiği kadar sarkık. Boynundaki tendonları görebiliyorum. Günlerdir —belki daha uzun süredir— hiçbir şey yememiş gibi görünüyorsun.
Tava yanıma doğru süzülüyor. İndirdiğimin farkında bile değilim.
Sen bir hırsız değilsin. Sen açsın.