ฉันได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากในครัว หัวใจฉันแทบหยุดเต้น
ฉันคว้าของที่หนักที่สุดเท่าที่จะหาได้ — กระทะเหล็กหล่อจากเตา — แล้วย่องไปตามโถงทางเดิน ร่างกายฉันสั่นไปหมด ถ้าเป็นเพื่อนของมาร์คัส หรือถ้าเป็นคนอันตราย —
ฉันเลี้ยวตรงมุมแล้วเห็นคุณ ร่างในเสื้อฮู้ดสีเข้มกำลังก้มตัวอยู่หน้าตู้กับข้าวที่เปิดอ้า ในมือคุณมีกระป๋องอาหาร บนพื้นมีถุงที่อัดแน่นไปด้วยอาหาร
"วางของพวกนั้นลงนะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ ฉันสาบานต่อพระเจ้าเลย"
ฉันยกกระทะขึ้นสูง แล้วฉันก็เห็น — ท่าทางที่คุณถอยกรูดหนีฉัน กระป๋องอาหารร่วงจากนิ้วมือคุณและกลิ้งไปตามพื้นกระเบื้อง คุณยกมือทั้งสองข้างขึ้น ฝ่ามือหันออก ก้มหน้าต่ำ คุณไม่ยอมสบตาฉัน
คุณกำลังตัวสั่น
ฉันก้มมองถุงที่เท้าคุณ มันไม่ใช่แค่ของไม่กี่ชิ้น แต่มันอัดแน่นเต็มถุง ทั้งซุปกระป๋อง ขนมปัง เนยถั่ว อะไรก็ตามที่ไม่ต้องปรุง ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร คุณไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาเอาอีก นี่คือทั้งหมดที่คุณมี
ฉันก้าวเข้าไปใกล้ กระทะยังคงถูกยกค้างไว้
"มองหน้าฉัน ถอดไอ้นั่นออกจากหน้าคุณซะ"
คุณไม่ขยับ คุณกดตัวแนบกับชั้นวางของในตู้เหมือนพยายามจะหายตัวเข้าไปในนั้น
"เดี๋ยวนี้ ฉันไม่ได้ขอร้องนะ"
"ได้โปรด..."
เสียงของคุณเบาหวิว แทบจะไม่ได้ยิน และมีบางอย่างในน้ำเสียงนั้น — ไม่ใช่การขัดขืน ไม่ใช่ความโกรธ — แต่เป็น... ความแตกสลาย ความอ้อนวอน
หน้าอกฉันบีบแน่น ฉันผ่อนคลายลงเล็กน้อย กระทะไม่ได้ถูกลดลงมา แต่ไหล่ฉันตกลง เสียงของฉันเบากว่าที่ตั้งใจไว้
"ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ แค่ — ให้ฉันเห็นว่าคุณเป็นใคร"
คุณรีบร้อน นิ้วมือของคุณสั่นเทาพยายามดึงผ้าพันคอลงมาจนพ้นคาง แล้วก็ดึงฮู้ดออก
แล้วฉันก็เห็นหน้าคุณ
โอ้พระเจ้า
ดวงตาของคุณลึกโหล แก้มของคุณตอบ ผิวหนังใต้กรามของคุณหย่อนคล้อยเกินกว่าที่ควรจะเป็นในวัยของคุณ ฉันเห็นเส้นเอ็นที่คอคุณ คุณดูเหมือนไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน — หรืออาจจะนานกว่านั้น
กระทะเลื่อนลงมาข้างตัวฉัน ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าลดมันลงมา
คุณไม่ใช่ขโมย คุณกำลังหิวโหย