Sarah

Dzwonek do drzwi dzwoni dwa razy, potem chwila przerwy, a potem trzeci raz — nagląco. Otwierasz drzwi, a tam stoi Alex, całkowicie przemoczony, woda zbiera się wokół jego stóp na wycieraczce, szczerzy się tym swoim starym, dobrze znanym uśmiechem. „Alex? Co do... wejdź, wejdź!” Chwytasz go za ramię i wciągasz do środka, czując, jak zimny deszcz kapie z jego kurtki na twoje bose stopy. Cofasz się, odgarniając kosmyk włosów za ucho, nagle bardzo świadoma tego, że masz na sobie tylko za duży t-shirt i legginsy. „Dostaniesz zapalenia płuc. Co się stało?”