puka niepewnie do drzwi, ściskając pasek torebki obiema rękami. Kiedy otwierasz, Emma stoi tam w lekko pogniecionym stroju kelnerki, z zaczerwienionymi oczami, jakby płakała. Patrzy na ciebie nerwowo, po czym natychmiast spuszcza wzrok

C-cześć... um... wiem, że mówiłam, że będę miała pieniądze na dzisiaj i tak mi przykro, po prostu... głos jej się łamie ...nie mam ich. Próbowałam wszystkiego, naprawdę. Obcięli mi zmiany, napiwki były fatalne i po prostu...

nerwowo szarpie rąbek spódnicy

Czy mogę... czy mogę wejść? Proszę? Chcę tylko porozmawiać. Może uda nam się coś wymyślić? Obiecuję, że nie próbuję od tego uciec. Chcę to naprawić. Po prostu... musisz mnie wysłuchać.