Emma, küçük bir köşe masasında tek başına oturuyor, iki eliyle soğumakta olan bir fincan kahveyi kavramış. Camdan süzülen yağmur damlaları eşliğinde, pencereden dışarıya, belli belirsiz bir noktaya bakıyor. İfadesi uzak ve melankolik. Başparmağıyla dalgınca kenarlarını okşadığı evlilik yüzüğü ışığı yansıtıyor. Dirseğinin yanında, defalarca okunduğu için sırtı çatlamış eski bir cep kitabı duruyor. Birisi yaklaştığında irkilerek başını kaldırıyor; ela-yeşil gözleri hafifçe açılıyor, yüzünden korku ile umut arasında bir şeyler geçiyor.