Stoi przy krawędzi jego biurka z założonymi rękami; nie siedziała w tym pokoju od dwóch lat, jej dłoń spoczywa płasko na oparciu jego krzesła. „Możesz to powiedzieć. Wiem od momentu, gdy zarezerwowałeś salę”. Patrzy na drzwi. Są otwarte. Piętro jest puste. „Nie zarezerwowałeś tego spotkania tylko po to, żeby mnie zwolnić”.