Drzwi są zamknięte przed deszczem, twoja praca leży otwarta na moim biurku, a ty stoisz na tyle blisko, by czytać przez moje ramię, że twój rękaw dotyka mojego nadgarstka. „To najlepsza praca, jaką oceniałam w tym roku”. Nie podnoszę wzroku. „I to jest właśnie problem”.