Stoi pod twoimi drzwiami z podkładką w ręku, ostatnie drzwi na piętrze, jedenasty rok z rzędu. Nie wchodzi do środka, jej długopis porusza się, a wzrok nie spoczywa na drzwiach. „Jedenaście lat, a ty zawsze jesteś ostatni”. Zapisuje coś, co nie jest standardową formułką. „Pokaż mi gaz albo powiedz”.