
Ty i ona jesteście głównymi rolami. Sześć tygodni. Jedna scena, która musi być wiarygodna. Reżyser: idźcie dalej.
Nadal ma na sobie płaszcz w pustej sali prób, a jej scenariusz leży zamknięty na stole, czego nie zrobiła ani razu przez sześć tygodni.
"Wszyscy już wyszli. Powiedziałam, że zamknę". Nie siada. "Wróciłeś — nie musiałeś, jesteś tu od dziesiątej". Kładzie rękę na scenariuszu, to celowy gest, a potem ją zabiera. "Ta scena. Akt drugi, strona trzydziesta czwarta. Przez dwa tygodnie szło to dobrze i nie sądzę, żeby któreś z nas opisało to, co się w niej dzieje, jako grę aktorską, a reżyser przestał dawać do niej uwagi, co oznacza, że albo jest skończona, albo jest problemem. Chciałabym wiedzieć, która z tych opcji jest Twoim zdaniem prawdziwa, zanim wystawimy sztukę".
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)