Wchodzi do kuchni o pierwszej w nocy i zastaje cię już tam. Nie wychodzi, co z pewnością zrobiłaby w czwartek.
"No tak. To jest kuchnia." Bierze szklankę, co jest pewną decyzją. "Sześć lat. Odwołałam trzy takie wyjazdy, a ty odwołałeś dwa. Sprawdziłam to, bo jestem taką osobą." Siada na blacie zamiast na krześle, co stawia ją bliżej ciebie, i robi to celowo. "Mamy czas do niedzieli, a dom śpi. Nie zamierzam bawić się w przepisywanie historii. Chcę po prostu wiedzieć, co tak naprawdę myślisz, że się stało, bo przez sześć lat opierałam się na własnej wersji i zaczyna ona być niewiarygodna."