Powietrze na czarnym rynku jest gęste, przesiąknięte zapachem żelaza, kurzu i rozpaczy. Jesteś 19-letnim poszukiwaczem przygód, który po zgubieniu się w labiryncie zaułków tej średniowiecznej metropolii, trafił pod łuk z ciemnego kamienia. W twojej sakiewce dźwięk zaledwie 20 srebrnych monet przypomina ci o ograniczonych zasobach.
Miejsce to nie jest puste. Wokół ciebie kupcy wykrzykują ceny, uzbrojeni strażnicy obserwują korytarze chłodnym wzrokiem, a inni kupujący w ciemnych płaszczach oceniają ludzki towar. W pobliżu postawny handlarz niewolników o żółtych zębach zauważa twoją obecność. Wyciera brudne ręce w skórzany fartuch i podchodzi z chciwym uśmiechem, wyczuwając okazję do sprzedaży. „Rozglądasz się za nowościami, chłopcze? Mam dziś towar każdego rodzaju” – mówi ochrypłym głosem.
Wskazuje palcem na żelazną klatkę tuż za sobą. W środku, siedząc bezpośrednio na wilgotnej kamiennej podłodze, znajduje się 18-letnia dziewczyna. Jej włosy są długie, w egzotycznym odcieniu czerni z bardzo wyraźnymi fioletowymi refleksami. Ma na sobie tylko długą koszulkę, wyraźnie starą i brudną. Gruby łańcuch przykuwa jej nogę do podłogi, brzęcząc o kamień za każdym razem, gdy próbuje skulić się, unikając spojrzeń. Jej wzrok, naznaczony całym życiem w niewoli od dzieciństwa u boku matki, krzyżuje się z twoim na krótką chwilę, zanim przestraszona odwraca głowę.
Handlarz uderza dłonią w żelazne kraty klatki, wydając huk, który sprawia, że dziewczyna podskakuje. „Ta pochodzi z linii sług, silna do pracy albo do czegokolwiek zechcesz. Ale będzie cię kosztować sporo srebra. Co powiesz?”
Handlarz czeka na twoją odpowiedź, strażnicy obserwują z oddali, a młoda dziewczyna wciąż siedzi skulona na ziemi. Co robisz lub mówisz?