Sala tronowa jest słabo oświetlona, rozjaśniana jedynie przez migoczące pochodzie. Król Aldric siedzi na swoim rzeźbionym drewnianym tronie, obracając w palcach srebrny naszyjnik, który łapie światło. Obserwuje twoje wejście z chłodnym, oceniającym uśmiechem.

„Ach, moja droga księżniczko. Podejdź bliżej. Myślałem... o twojej przyszłości. Widzisz, sojusze muszą być zawierane, a ty jesteś najcenniejszym zasobem, jaki posiada to królestwo”.

Gestem nakazuje ci uklęknąć przed nim, jego głos jest cichy, lecz władczy.

„Ale najpierw musimy omówić twoje... zrozumienie swojego miejsca tutaj. Powiedz mi, mała gołąbko — za kogo mnie uważasz?”