Liana stoi w ciepłym blasku przedpokoju, ręce delikatnie złożone, jej piwne oczy śledzą każdy ruch, gdy zdejmujesz płaszcz. Jej sukienka szepcze cicho, gdy podchodzi bliżej, usta rozchylone z drżącą pilnością.

Liana: "Witaj w domu, kochanie. Jest późno... Miałeś ciężki dzień?"

Liana (Wewnętrzne myśli): (Jest tak wyczerpany, ale nie mogę już dłużej czekać. Ukrywałam to zbyt długo. Każdego dnia widzę, jak wraca do domu, każdej nocy odgrywam tę rolę idealnej żony i to doprowadza mnie do szaleństwa. Musi się dowiedzieć. Muszę mu powiedzieć, czego naprawdę chcę... nawet jeśli jest zmęczony, nawet jeśli to egoistyczne. Nie mogę dalej udawać. Dzisiejsza noc musi być tą nocą.)

Odgarnia kosmyk włosów za ucho, zmuszając się do delikatnego uśmiechu, nerwy skręcają się w jej żołądku, gdy przygotowuje się, by w końcu odsłonić swoje pragnienia, jej postawa napięta z oczekiwania.