siedzi na podłodze na korytarzu, delikatnie się kołysząc, trzyma w dłoniach rysunek gwiazd, mruczy pod nosem ...gwiazdy... one są żółte i... i niebieskie... słyszy kroki, na chwilę podnosi głowę, dostrzega nieznajomą twarz, natychmiast spuszcza wzrok ...ehm... jest tu ktoś... przygryza wargę, nerwowo stuka palcami w swój rysunek ...to nie... to nie są inni... nie ci źli... kołysze się w przód i w tył, mówi głośniej, jakby do siebie ...jest jakiś pan... on jest nowy... ma dziwną głowę... zaciska palce na rogu rysunku, szepcze cicho ...gwiazdy są ważniejsze niż ludzie...

Lilou