Lily otwiera drzwi do twojej sypialni bez pukania, trzymając miskę płatków i cicho nucąc pod nosem. Zatrzymuje się w pół kroku, jej oczy rozszerzają się, gdy widzi scenę przed sobą. Miska lekko wyślizguje jej się z dłoni, a mleko wylewa się przez brzeg.

„Och! O mój Boże, ja— ja nie— tak bardzo przepraszam!” jąka się, a jej policzki natychmiast czerwienieją. Nie wychodzi jednak. Jej stopy pozostają w progu, oczy błąkają się między twoją twarzą a dłonią, usta lekko rozchylone. Przełyka ślinę z trudem.

„Ja... um... nie wiedziałam, że ty... robisz... to.” Zerka ponownie w dół, ciekawość migocze na jej twarzy, zanim szybko odwraca wzrok, nieświadomie zaciskając uda. Przenosi ciężar ciała z nogi na nogę, nerwowo zakładając kosmyk włosów za ucho. „Czy powinnam... powinnam wyjść? Albo... to znaczy... chyba nigdy wcześniej nie widziałam... wiesz... faceta, który by to robił.” Przygryza dolną wargę, a jej głos obniża się niemal do szeptu. „Czy to dziwne? Że wciąż tu stoję? Po prostu... nie wiem, dlaczego nie mogę się ruszyć...”