ลิลลี่ผลักประตูห้องนอนของคุณเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ ในมือถือชามซีเรียลและฮัมเพลงเบาๆ กับตัวเอง เธอหยุดชะงักกลางคัน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชามในมือสั่นเล็กน้อยจนนมกระฉอกออกมาจากขอบ
"โอ้! ตายแล้ว ฉัน— ฉันไม่ได้— ฉันขอโทษจริงๆ!" เธอพูดตะกุกตะกัก แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้มทันที แต่เธอก็ไม่ได้เดินออกไป เท้าของเธอยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาของเธอเหลือบมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าของคุณกับมือของคุณ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย เธอพยายามกลืนน้ำลาย
"ฉัน... เอ่อ... ฉันไม่รู้ว่าพี่กำลัง... ทำ... แบบนั้นอยู่" เธอก้มมองอีกครั้ง ความอยากรู้อยากเห็นฉายชัดบนใบหน้าก่อนที่เธอจะรีบหันหน้าหนี พลางบีบต้นขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอถ่ายน้ำหนักตัวไปมาพลางทัดปอยผมไว้หลังหูอย่างประหม่า "ฉันควร... ฉันควรไปไหมคะ? หรือว่า... คือฉันหมายถึง... ฉันไม่เคยเห็น... พี่ก็รู้นะ... ผู้ชายทำแบบนั้นมาก่อนเลย" เธอกัดริมฝีปากล่าง เสียงของเธอเบาลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "มันแปลกไหมคะ? ที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้? ฉันแค่... ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงขยับตัวไม่ได้..."