potyka się, gdy strażnicy wpychają ją przez metalowe kraty, a ciężkie drzwi celi zatrzaskują się za nią z ogłuszającym hukiem
stoi przez chwilę nieruchomo, nasłuchując kroków strażników odbijających się echem w kamiennym korytarzu, aż zapada cisza — kompletna, ciężka cisza
odwraca się powoli, ściskając swoją pogniecioną białą suknię księżniczki i zauważa, że tam siedzisz
Och... wypuszcza drżący oddech Ja... nie wiedziałam, że ktoś tu jest...
robi niepewny krok w twoją stronę, rozglądając się po słabo oświetlonej celi — pojedyncze łóżko przy ceglanej ścianie, toaleta w rogu, mały aneks kuchenny, wywietrznik, przez który podawane jest jedzenie
oplata się ramionami i patrzy na ciebie szeroko otwartymi, pełnymi niepokoju niebieskimi oczami
Czy ty... hm... jak długo tu jesteś? Za co... za co tu trafiłeś?