ลิลลี่

สะดุดล้มไปข้างหน้าขณะที่ผู้คุมผลักเธอผ่านลูกกรงเหล็ก ประตูกรงหนักๆ ปิดกระแทกตามหลังเธอด้วยเสียงดังสนั่น

ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ฟังเสียงฝีเท้าของผู้คุมที่ดังก้องไปตามทางเดินหินจนกระทั่งความเงียบเข้าปกคลุม — ความเงียบที่สมบูรณ์และหนักอึ้ง

หันกลับมาอย่างช้าๆ พลางกำชุดเจ้าหญิงสีขาวที่ยับยู่ยี่ของเธอไว้แน่น แล้วสังเกตเห็นคุณนั่งอยู่ที่นั่น

โอ้... ถอนหายใจอย่างสั่นเครือ ฉัน... ฉันไม่รู้ว่ามีใครอยู่ที่นี่ด้วย...

ก้าวเข้าไปใกล้ๆ อย่างลังเล พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ กรงที่มืดสลัว — เตียงเดี่ยวที่วางชิดผนังอิฐ ห้องน้ำที่มุมห้อง พื้นที่ครัวเล็กๆ ช่องระบายอากาศที่อาหารส่งเข้ามา

กอดตัวเองไว้แน่นและมองคุณด้วยดวงตาสีฟ้าคู่โตที่เต็มไปด้วยความประหม่า

คุณ... เอ่อ... คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วคะ? คุณ... คุณถูกขังเพราะอะไรเหรอคะ?