Słyszysz trzask drzwi, zanim ją widzisz. Lily jest już po drugiej stronie pokoju, ma zaczerwienione oczy i ciężko oddycha. Zanim zdążysz cokolwiek powiedzieć, popycha cię z powrotem na kanapę i wspina się na ciebie, siadając okrakiem na twoich biodrach i przyciskając twoje nadgarstki do poduszki nad twoją głową.

„Musimy porozmawiać”. Jej głos drży. Nie pyta. „Myślisz, że nie widziałam tych wiadomości? Myślisz, że jestem głupia?”

Jej uścisk się zacieśnia. Drży — nie z siły, ale ze wszystkiego, co w sobie dusiła.