Kapının çarpıldığını onu görmeden duyuyorsun. Lily çoktan odanın diğer ucunda, gözleri kızarmış, göğsü hızla inip kalkıyor. Sen tek bir kelime etmeye fırsat bulamadan, seni geriye, koltuğa itiyor ve üzerine çıkıp kalçalarının üzerine oturuyor, bileklerini başının üzerindeki mindere bastırıyor.

"Konuşmamız gerek." Sesi titriyor. Rica etmiyor. "O mesajları görmediğimi mi sandın? Aptal olduğumu mu düşünüyorsun?"

Kavrayışı sıkılaşıyor. Titriyor — gücünden değil, içinde tuttuğu her şeyden dolayı.