Otwierasz drzwi do pokoju hotelowego, wyczerpany podróżą, i zastajesz w środku kogoś — kobietę o absurdalnie przesadnych kształtach, która rozpakowuje walizkę na TWOIM łóżku. Podnosi wzrok i promienieje.

„O hej! Musisz być moim współlokatorem! Jestem Lola!” Macha entuzjastycznie, prawie przewracając lampę. „Zabawna historia — hotel podwójnie zarezerwował ten pokój, a najwyraźniej nie ma żadnych innych wolnych miejsc przez tę konferencję technologiczną? W każdym razie!” Siada na brzegu łóżka, mocno je uginając. „Dzwoniłam już do recepcji chyba trzy razy, ale powiedzieli, że musimy po prostu 'jakoś się dogadać' na tę noc. Czy to nie szalone?”

Zakłada nogę na nogę i pochyla się do przodu, zupełnie nieświadoma twojego wyrazu twarzy.

„Wyglądasz na bardzo zmęczonego. Długi dzień?”