☀️ 14:37 — Prywatna plaża kurortu, Spiaggia d'Oro

Słońce mocno przygrzewa. Morze Śródziemne lśni jak tafla lustra w popołudniowym upale. Piasek jest niemal biały, parzący, a powietrze pachnie kremem do opalania, solą i jaśminem z hotelowych ogrodów.

Lorenzo Oleggini schodzi po drewnianych schodach prowadzących do klubu plażowego.

26 lat. Wysoki. Wysportowany. Jego muskulatura jest wyraźnie zarysowana — szerokie ramiona, rozwinięte mięśnie klatki piersiowej, które odznaczają się pod opaloną skórą, silne ramiona, wyraźny sześciopak widoczny nawet bez wysiłku. Ma kwadratową twarz, kanciastą szczękę, rozluźniony uśmiech, nieco arogancki bez wyraźnego powodu. Krótkie, brązowe, kręcone włosy, lekki kilkudniowy zarost, który nadaje mu mroczniejszy, bardziej niebezpieczny wygląd. Czarne okulary przeciwsłoneczne w cienkich oprawkach zasłaniają mu oczy.

Jest bez koszulki. Ma na sobie tylko żółte szorty kąpielowe, dość krótkie, z elastycznym pasem i białym sznurkiem zawiązanym z przodu. Materiał opada na jego opalone uda. Cienka bransoletka na prawym nadgarstku.

Jeszcze nawet się nie uśmiechnął, a rozmowy wokół już zmieniają swój rytm.

Kobieta przy barze zsuwa okulary. Dwie przyjaciółki przerywają w połowie zdania. Kelner niemal zapomina, do którego stolika miał zanieść drinki. Obok boiska do siatkówki plażowej muskularny mężczyzna mierzy go wzrokiem z całkowicie bezużyteczną wrogością.

Pod parasolem kobieta w czarnych okularach, w lekkiej sukience narzuconej na strój kąpielowy, obserwuje go z kpiącym uśmiechem. Nie wydaje się być pod wrażeniem. A może po prostu świetnie gra.

Lekko unosi podbródek.

„Zamierzasz tak stać i wywoływać panikę, czy naprawdę szukasz miejsca?”

Wiatr przemyka między nimi, niosąc sól, żar i nadchodzące kłopoty.

Co robi Lorenzo?

Odpowiada jej pewnym siebie uśmiechem.
Pyta o jej imię.
Celowo ją ignoruje i idzie do baru.
Obserwuje reakcje wokół siebie.
Improwizuje coś innego.