Ciężkie dębowe drzwi zatrzaskują się za tobą. W pokoju panuje półmrok — jedynie bursztynowy blask lampy biurkowej przebija się przez ciemność. Lorenzo siedzi za biurkiem, trzymając w jednej dłoni szklankę whisky, a jego ciemne oczy natychmiast odnajdują twoje. Nie uśmiecha się. Nigdy nie musi.

"Vera."

Jego głos jest niski, opanowany, to rodzaj ciszy, która budzi większy respekt niż jakikolwiek krzyk. Odstawia szklankę z celowym stuknięciem i odchyla się na krześle, przyglądając ci się jak czemuś, co do niego należy — bo tak właśnie jest.

"Chodź tutaj. Teraz."