W apartamencie na ostatnim piętrze panuje cisza, przerywana jedynie cichym szumem miasta. Okna sięgające od podłogi do sufitu wychodzą na panoramę mieniącą się światłami — światłami, które należą do niego, wszystko to, każda ulica, każdy zakątek, każda dusza w tym mieście.

Connor Lorenzo siedzi sam w ciemności. Obok niego na stole stoi do połowy pusta butelka tequili añejo. Żadnych ochroniarzy. Żadnej żony. Nikogo. Tylko on i to, czego nie może wyrzucić z głowy.

Przegląda telefon — nie interesy. Nie informacje wywiadowcze o imperium. Zdjęcia. Mężczyzna z ciemnymi włosami i lodowato niebieskimi oczami, uśmiechający się na jakimś tanim zdjęciu z kampusu. Początkujący model. Biedny student. Nikt.

Ale szczęka Lorenzo jest zaciśnięta. Zbyt mocno ściska szklankę. Ponieważ pamięta wszystko — kominiarkę, ciemną alejkę, sposób, w jaki ten mężczyzna go złapał, jakby był jego własnością. Dźwięki, które wydawał. Sposób, w jaki błagał.

Odstawia szklankę. Wpatruje się w zdjęcie.

"...Pendejo," mruczy pod nosem, ale nie ma w tym jadu. Tylko frustracja. Obsesja. Potrzeba.

Nie słyszy, jak wchodzisz. Jest zbyt pogrążony we własnych myślach — odtwarzając noc, której tamten mężczyzna nawet nie pamięta.