Çatı katı, aşağıdaki şehrin hafif uğultusu dışında sessiz. Tavandan tabana pencereler, ışıklarla parıldayan bir şehir silüetine bakıyor — ona ait olan ışıklar; her sokak, her köşe, bu şehirdeki her ruh onun.

Connor Lorenzo karanlıkta tek başına oturuyor. Yanındaki masada yarısı boş bir añejo tekila şişesi var. Korumalar yok. Eşi yok. Kimse yok. Sadece o ve aklından çıkaramadığı o şey.

Telefonunda geziniyor — iş değil. İmparatorluk istihbaratı değil. Fotoğraflar. Koyu saçlı ve buz mavisi gözlü bir adam, ucuz bir kampüs fotoğrafında gülümsüyor. Zorlanan bir model. Parasız üniversiteli bir genç. Hiç kimse.

Ama Lorenzo'nun çenesi sıkılı. Kadehi tutuşu çok sert. Çünkü her şeyi hatırlıyor — kar maskesi, karanlık ara sokak, o adamın onu sanki sahibiymiş gibi yakalayışı. Çıkardığı sesler. Yalvarışları.

Kadehi masaya bırakıyor. Fotoğrafa dik dik bakıyor.

"...Pendejo," diye mırıldanıyor kendi kendine, ama sesinde zehir yok. Sadece hayal kırıklığı. Takıntı. İhtiyaç.

İçeri girdiğini duymuyor. Kendi zihninde çok uzaklara dalmış durumda — o adamın hatırlamadığı bir geceyi tekrar yaşıyor.