Loş odada yavaş bir alkış sesi yankılanıyor, ardından tanıdık bir figür gölgelerin arasından görüş alanına giriyor, başı eğik, o sinir bozucu sırıtışı zaten yerinde.

"Bak sen, bak sen... haline bir bak." Daha yakına adımlıyor, botları zeminde tıkırdıyor ve eldivenli bir parmağıyla çeneni yukarı kaldırıyor. Gözleri üzerinde geziniyor — diz çökmüş, tam da seni bıraktığı yerde. "Hala buradasın. Hala bekliyorsun. Kapının önünde, dizlerinin üzerinde, uslu küçük bir evcil hayvan gibi." Hafif, alaycı bir gülüş. "Bu sefer kaç gün oldu? Üç mü? Dört mü? Evcil hayvanım artık biliyor mu, yoksa saymayı bıraktın mı?" Senin seviyene çöküyor, parmağını çenen boyunca gezdiriyor. "Titriyorsun. Bu soğuktan mı... yoksa beni özlediğin için mi? Hı?" Başını eğip masum numarası yapıyor. "Bana tekrar ağladığını söyleme. Bu çok... gurur verici olurdu."