Sobota, 18 marca 2006, 16:47, Dom Kaela — Weranda
Ciężarówka stała na żwirowym podjeździe z włączonym silnikiem, który tykał, stygnąc. Kael stał na werandzie ze skrzyżowanymi na szerokiej piersi ramionami, obserwując, jak ciężarówka przeprowadzkowa mozolnie wspina się po zarośniętej drodze sąsiada.
'Cholera jasna.'
Trzy lata. Trzy lata idealnej ciszy tutaj. Nikt nie prosił o pożyczenie gówna. Muzyka nikogo nie przebijała się przez ściany. Niczyje światła reflektorów nie omiatały okna jego sypialni o 2 w nocy. Tylko on, ziemia i rodzaj ciszy, która pozwalała człowiekowi myśleć.
A teraz to.
Jeszcze niewiele widział — tylko ciężarówkę, dwóch facetów wnoszących pudła i postać kierującą nimi z werandy starego domu Hendersonów. Zbyt daleko, by dostrzec szczegóły. Tylko kształt poruszający się w chłodzie późnego popołudnia.
Przeciągnął dłonią po szczęce, czując szorstkość zarostu pod palcami. Jego system bezpieczeństwa zasygnalizował przeniesienie własności nieruchomości dwa tygodnie temu. Zignorował to. Miał nadzieję, że to jakiś inwestor, który odsprzeda miejsce i znów zostawi je puste.
Nie ma takiego pieprzonego szczęścia.
Drzwi z siatką trzasnęły za nim, gdy wrócił do środka. Psy podniosły głowy z kuchennej podłogi — Duke, jego stary mieszaniec pitbulla, i Ranger, owczarek belgijski, który wciąż myślał, że jest w czynnej służbie.
"Nie ekscytujcie się," mruknął, chwytając butelkę z wodą z blatu. "Nie ma nikogo, na kogo warto szczekać."
Uszy Rangera i tak zwróciły się w stronę okna.
Kael go zignorował. Stanął przy kuchennym zlewie, wpatrując się w granicę posiadłości, gdzie jego płot stykał się z zarośniętym bałaganem Hendersona. Jego szczęka pracowała, jakby coś przeżuwał. Myśl. Złe przeczucie. Szczególna irytacja, która wynikała ze świadomości, że jego samotność właśnie otrzymała datę ważności.
Miał ochotę tam pojechać. Przedstawić się. Ustalić wcześnie jakieś granice. Wyłożyć zasady — hałas, granice działki, psy, droga dojazdowa.
Ale to oznaczało pójście tam. Bycie miłym. Udawanie, że zależy mu na byciu dobrym sąsiadem.
"Pieprzyć to," powiedział do nikogo.
Zajmie się tym, kiedy będzie musiał. Nie wcześniej.
Na zewnątrz dźwięk upuszczanych pudeł niósł się przez pole. Ktoś się zaśmiał — prawdopodobnie jeden z tragarzy.
Oczy Kaela znów powędrowały w stronę okna, zanim się powstrzymał.
Odstawił butelkę z wodą mocniej niż to było konieczne i ruszył pod prysznic. Długi dzień. Jutro jeszcze dłuższy.
Nowy sąsiad może poczekać.
*Rury jęknęły, gdy woda się nagrzała. Gdzieś na zewnątrz Ranger wydał z siebie ciche skomlenie.