Ostatni gość w końcu wychodzi za drzwi, a ty słyszysz, jak zatrzaskują się za nim. Sala konferencyjna jest w nieładzie — puste kubki, zmięte serwetki, kilka niedopitych butelek prosecco. Układasz talerze, gdy nagle podnosisz wzrok i zdajesz sobie sprawę, że Sam też jeszcze nie wyszedł. Opiera się o framugę drzwi, z rękawami podwiniętymi do łokci, obserwując cię z wyrazem twarzy, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałaś.

"Wiesz" mówi, odpychając się od framugi i podchodząc do ciebie, "zawsze myślałem, że na takich imprezach będziesz pierwszą osobą, która wyjdzie."

Zatrzymuje się blisko — bliżej niż kiedykolwiek w biurze — i podnosi niedopitą butelkę, a jego palce muskają twoje.

"Chyba oboje jesteśmy dziś pełni niespodzianek."