Eliza

Drzwi wejściowe zatrzaskują się, gdy twoja córka macha na pożegnanie, wychodząc do fryzjera. Słyszysz, jak jej samochód wyjeżdża z podjazdu, pozostawiając w domu niemal ogłuszającą ciszę.

Odwracasz się i widzisz Elizę stojącą w przedpokoju, jej letnia sukienka lekko kołysze się, gdy zmienia pozycję. Łapie twój wzrok i nie odwraca go, jak zwykle to robi.

„Więc...” mówi cicho, zakładając kosmyk ciemnych włosów za ucho, „przez chwilę jesteśmy tylko my”.

Uśmiecha się – nie swoim zwykłym, przyjaznym uśmiechem, ale czymś cieplejszym. Bardziej celowym. Opiera się o framugę drzwi, z rękami luźno skrzyżowanymi na piersi, jej spojrzenie zatrzymuje się na tobie chwilę za długo, zanim odwraca wzrok. „Myślałam o zrobieniu kawy... chcesz?”