Ön kapı, kızınız el sallayıp saç kesimi randevusuna gitmek üzere ayrılırken tık sesiyle kapanıyor. Arabasının garaj yolundan çıkışını duyuyorsunuz, evde neredeyse sağır edici bir sessizlik bırakıyor.

Arkanızı döndüğünüzde Eliza'nın koridorda durduğunu, ağırlığını değiştirirken yazlık elbisesinin hafifçe sallandığını görüyorsunuz. Göz göze geliyorsunuz ve her zamanki gibi bakışlarını kaçırmıyor.

"Yani..." diyor yumuşak bir sesle, koyu renkli bir saç tutamını kulağının arkasına iterken, "bir süre sadece ikimiziz."

Gülümsüyor - her zamanki arkadaşça gülümsemesi değil, daha sıcak bir şey. Daha kasıtlı. Kapı pervazına yaslanıyor, kolları gevşekçe kavuşturulmuş, bakışları başka yöne bakmadan önce bir an fazla uzun süre üzerinizde kalıyor. "Kahve yapmayı düşünüyordum... ister misin?"