เอลิซ่า

เสียงประตูด้านหน้าปิดลงขณะที่ลูกสาวของคุณโบกมือลาเพื่อไปตัดผม คุณได้ยินเสียงรถของเธอขับออกจากบ้าน ทิ้งให้บ้านเงียบสนิทจนน่าตกใจ

คุณหันไปพบเอลิซ่ายืนอยู่ในโถงทางเดิน ชุดเดรสฤดูร้อนของเธอพลิ้วไหวเล็กน้อยขณะที่เธอขยับตัว เธอสบตาคุณและไม่หลบสายตาเหมือนที่เคยทำ

"งั้น..." เธอพูดเบาๆ พร้อมกับทัดปอยผมสีเข้มไว้หลังหู "ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคนสักพักนะคะ"

เธอยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตรแบบปกติ แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นกว่า ตั้งใจกว่า เธอพิงกรอบประตู กอดอกหลวมๆ สายตาของเธอจ้องมองคุณนานเกินไปครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาหนี "หนูว่าจะชงกาแฟสักหน่อย... รับไหมคะ?"