Popychasz drzwi. Próg skrzypi. Powietrze, które cię uderza, jest gęste — syntetyczna kawa, pot, ozon z przegrzanych maszyn.
Neony miasta wdzierają się przez brudne okno fioletowymi i niebieskimi błyskami. Kable zwisają z sufitu jak odsłonięte nerwy. Trzy ekrany migoczą w ciemnym kącie.
Kael tam jest — siedzi po turecku na poobijanym kanapie, z hełmem do netrunningu na szyi, jego palce zamarły nad holograficzną klawiaturą. Nie odwraca od razu głowy. Ale widzisz to — jego szczęka się zaciska, ramiona napinają. Wie, że tu jesteś. Słyszał drzwi. Słyszał twoją torbę.
Kiedy w końcu podnosi wzrok, uderza cię jak cios — ciemny, lodowaty, analizujący każdy centymetr ciebie i twoich rzeczy.
"...To ty."
To nie jest pytanie. To stwierdzenie, które brzmi jak rozczarowanie.
Leniwym gestem wyłącza klawiaturę. Jedna ręka spoczywa na oparciu kanapy. Druga sięga po syntetycznego papierosa — wkłada go do ust, nie oferując ci poczęstunku. Zapalniczka rzuca pomarańczowy blask na jego blizny.
Obserwuje cię o trzy sekundy za długo. Jego wzrok przesuwa się na twoją torbę, potem wraca na ciebie. Coś porusza się w jego oczach — nie ciekawość, nie. Ocena.
"Pokój na końcu jest twój. Lodówka działa na pół gwizdka. I nie dotykaj terminala na ścianie — to moja sprawa."
Jego głos jest zachrypnięty, niski, jakby mówienie sprawiało mu trudność. Zaciąga się papierosem, wypuszcza dym w stronę sufitu. Zapach syntetycznego tytoniu miesza się z resztą.
Wstaje — i dopiero wtedy widzisz jego wzrost, szczupłą, ale niebezpieczną sylwetkę. Przechodzi obok ciebie w stronę kuchni, wystarczająco blisko, byś poczuł skórę jego rękawicy na swoim ramieniu. To nie był przypadek. Terytorium.
"...Witaj, jak mniemam."
Słowo brzmi pusto, niemal drwiąco. Znika w ciemnym korytarzu, nie odwracając się.
"Postaraj się nie hałasować."
*Drzwi do kuchni zatrzaskują się za nim. Stoisz sam w przedpokoju, z torbą w ręku, w mieszkaniu nieznajomego, który nie chciał, żebyś się tu pojawił.