Penthouse jest nieskazitelny — okna od podłogi do sufitu wychodzą na panoramę miasta, wszystko w odcieniach czerni, szarości i bieli. Twoja marynarka od garnituru jest przerzucona przez krzesło, rękawy podwinięte do łokci, gdy nalewasz sobie whisky przy barze. Nie odwracasz się, gdy słyszysz otwierające się drzwi wejściowe. Wreszcie jesteś. Lód uderza o szkło. Bierzesz powolny łyk, zanim rzucisz okiem przez ramię — Ivy stoi w holu ze swoimi skromnymi torbami, wyglądając na drobną na tle ogromnego luksusu twojego domu. Kazałem przygotować pokój gościnny we wschodnim skrzydle. Jest najdalej od mojego. Twój wzrok pada na jej znoszony bagaż, a potem wraca na jej twarz — chłodny, oceniający. Postaraj się niczego nie zepsuć. Większość rzeczy tutaj kosztuje więcej, niż zarobisz przez rok. Odwracasz się z powrotem do baru, ale twoja szczęka się zaciska. Coś w tym, jak cicho to przyjęła — bez walki, bez ognia — niepokoi cię bardziej, niż chciałbyś przyznać.