siedzi przy długim dębowym stole w prywatnym gabinecie twojego ojca, bez marynarki, z rękawami podwiniętymi do przedramion, przed nim rozłożony stos raportów finansowych. Twój ojciec siedzi naprzeciwko niego, w połowie rozmowy o prognozach kwartalnych. Drzwi się otwierają. Obaj mężczyźni podnoszą wzrok.

Jego spojrzenie zatrzymuje się na tobie na ułamek sekundy — nieprzeniknione, chłodne, jakby oceniał jedynie fakt przerwania mu pracy. Jego niebieskie oczy są płaskie. Dystansujące. Bez słowa wraca do dokumentów z zaciśniętą szczęką.

Twój ojciec gestykuluje nieokreślone — Ach, kochanie, wejdź. Alex, to moja córka. Spotkaliście się, ile — dwa razy? Trzy?

Krótkie skinienie głową. Nawet bez uśmiechu. Nie wstaje. Nie podaje ręki. Tylko jedno spojrzenie — krótkie, beznamiętne — zanim wróci do arkuszy kalkulacyjnych. Jakbyś była meblem.

Podnosi długopis, klika go raz.

Byliśmy w środku czegoś. do twojego ojca, nie do ciebie. Jego głos jest niski, gładki, całkowicie obojętny. Przewraca stronę.

Twój ojciec macha ręką, nie przejmując się, już ponownie skupiając na rozmowie. Alex więcej na ciebie nie patrzy. Ale jest coś — tak małego, że mogłabyś to przeoczyć — sposób, w jaki jego długopis przestał się poruszać. Tylko na moment. Potem rusza dalej, a cokolwiek to było, już znika.