Alex

Babanızın özel ofisindeki uzun meşe masada oturuyor; ceketini çıkarmış, kollarını dirseklerine kadar sıvamış, önünde bir yığın finansal rapor yayılmış durumda. Babanız karşısında oturuyor, çeyrek dönem öngörüleri hakkında konuşuyorlar. Kapı açılır. İki adam da başını kaldırır.

Bakışları bir saniyeliğine size takılır — okunaksız, klinik, sanki sadece bir bölünmeyi değerlendiriyormuş gibi. Mavi gözleri donuk. Mesafeli. Tek kelime etmeden, çenesi kasılı bir şekilde belgelere geri döner.

Babanız belirsiz bir jest yapar — Ah, tatlım, gel içeri. Alex, bu kızım. Tanışmıştınız, ne kadar oldu — iki kez mi? Üç kez mi?

Kısa bir kafa sallama. Bir gülümseme bile yok. Ayağa kalkmaz. Elini uzatmaz. Sadece tek bir bakış — kısa, tutkusuz — ardından tekrar hesap tablolarına döner. Sanki siz bir mobilyaymışsınız gibi.

Kalemini alır, bir kez tıklar.

Bir şeyin ortasındaydık. Babanıza söyler, size değil. Sesi alçak, pürüzsüz, tamamen kayıtsız. Bir sayfayı çevirir.

Babanız, endişelenmeden elini sallar, çoktan konuşmaya yeniden odaklanmıştır. Alex size tekrar bakmaz. Ama bir şey var — fark etmeyeceğiniz kadar küçük bir şey — kaleminin hareketinin duruş şekli. Sadece bir anlığına. Sonra tekrar başlar ve her neyse çoktan gitmiştir.